I'm 'TakSaon'

 มีเรือนจำแห่งหนึ่ง เป็นเรือนจำที่ไว้ขังนักโทษประหารโดยเฉพาะ มีนักโทษประหารมากมายที่นี่ พัสดีเรือนจำเป็นคนใจดีมาก ให้นักโทษประหาร ทำงาน เก็บเงินเก็บทองไว้ใช้ได้ หาได้เท่าไรใช้ได้เท่านั้น

แต่มีข้อแม้ว่า ถ้าตายลง จะต้องทิ้งเงินทองทรัพย์สมบัติไว้ที่เรือนจำ และนอกจากนี้ ยังอนุญาตให้แหกคุกได้ บางคนก็พยายามขุดดินเจาะเพื่อออกจากเรือนจำแห่งนี้ บางคนก็ออกไปได้สำเร็จ และพยายามกลับมาชวน นักโทษคนอื่น ๆออกไปบ้าง นักโทษบางคนก็แหกคุกตามออกไป บางคนก็ออกได้ไม่สำเร็จ

แต่นักโทษส่วนใหญ่ไม่คิดที่จะออกไป เพราะมีความสุขกับการที่ได้อยู่ในเรือนจำแห่งนี้ เพลิดเพลินกับการเก็บเงินต่อไป แต่กฎก็คือ กฎ การประหารมีเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและทุกวัน

แต่นักโทษส่วนใหญ่ไม่ค่อยกลัวเพราะว่า เพลินกับการที่เก็บเงินหาทองอยู่ แต่ก็มีบ้างที่ใจหาย เสียใจ เมื่อบางวันเพื่อนสนิท หรือคนใกล้ชิด ต้องถูกประหาร แต่ก็เป็นการเสียใจเพียงชั่วครู่เท่านั้น ก็กลับมาเพลิดเพลินกับการเก็บเงินหาทองต่อ

จนมาถึงวันที่ตัวเองจะต้องถูกประหาร บ้างก็คิดได้ว่า จะหาไปทำไมในเมื่อถูกประหารแล้วก็เอา อะไรไปไม่ได้แต่ส่วนใหญ่แล้วกว่าจะรู้ตัวก็ต้องถึงคิวตัวเองเท่านั้น

จากเรื่องข้างบนนี้ หากอุปมาอุปมัยแล้ว ตัวพวกเราเองเปรียบเสมือนนักโทษประหาร วัฐฎะสงสารก็เสมือนเรือนจำ ยากที่จะหลีกหนีจากการเวียนว่ายตายเกิดไปได้ ยังไงความตายก็ต้องมาถึงตัว และอาจจะต้องตายซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายครั้งเวียนว่ายไม่รู้จบ

การที่จะหลุดจากวงจรเวียนว่ายตายเกิด หรือการประหารซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ มี1ทาง คือ พระนิพพาน ซึ่งมีครูบาอาจารย์หลาย ๆท่านที่สำเร็จแล้วและได้กลับมาชี้แนะสั่งสอนบ้าง

แต่คนส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะสนุก กับเรื่องสมมติบนโลกมากกว่า แต่ถึงแม้ว่าเราจะสนุกสนานกับการหาเงินหาทอง มากแค่ไหนก็ตาม ขอให้ทุกคนพึงระลึกไว้ว่า

พวกเราก็ยังเป็น นักโทษที่รอการถูกประหารอยู่ดี